GUMOWY BUDDA

Kilka lat temu, kiedy dużo czytałem, medytowałem, rozważałem słowa mistrzów i wydawało mi się, że jestem człowiekiem oświeconym, buddą, zakradła mi się w świadomość najpierw nieśmiała myśl, na którą początkowo nie zwróciłem, bo nie chciałem, uwagi, ale która zaczęła wracać i niepokoić mnie coraz częściej i częściej: CZY JA NIE SYMULUJĘ PRZEBUDZENIA?

No bo jak to działa? Trafiasz w środowisko takich jak sam, co niektórzy są bardziej zaawansowani, tak przynajmniej wyglądają. Tworzysz sobie w świadomości pewien szablon człowieka przebudzonego – jest ten człowiek taki a taki, mówi tak a tak. Następnie zaczynasz dostosowywać się do szablonu. Coraz więcej i więcej rozumiesz, zdobywasz nowe umiejętności i nawyki. Już sam zaczynasz mówić jak Patriarcha. Masz ogromne doświadczenie. Nawet już parę osób zaczyna cię słuchać, kiedy coś mówisz, a nawet chwalić. Zaczynasz mądrze interpretować słowa sutr i Patriarchów. Czytając je, masz wrażenie, że mówią one o tobie. Obserwujesz niesamowity wzrost. Próbujesz potwierdzić sam dla siebie swoje przebudzenie na każdym kroku – oto koledzy z pracy mnie w ogóle nie rozumieją, oto nowy chłopak jest tak zielony, że oczywistością jest, że przed nim jest długa droga, aż on zrozumie to, co my, ja i Patriarchowie, mówimy. W ogóle, czekasz, aż wszyscy zauważą i uznają twoje przebudzenie.

W klinicznej psychologii jest takie pojęcie jak indukcja objawów. Dość ciekawa rzecz. Okazuję się, że jeśli całkowicie zdrowego psychicznie człowieka zamknąć na jakiś czas z chorymi, dajmy na to, z zespołem maniakalno-depresyjnym, to po jakimś czasie człowiek przejmuje od chorych objawy ich choroby. Objawy – nie chorobę. Po skończeniu eksperymentu zachowanie tych ludzi całkowicie wracało z upływem czasu do normy. Całkowicie zdrowi ludzie nieświadomie przejmowali objawy, zachowania chorych.

Nasz umysł trafiając w nowe środowisko zawsze próbuje przystosować się do niego. Jeśli uzna coś za wartość, a nawet wartość najwyższą, będzie dążył do osiągnięcia celu. Czasami za wszelką cenę. Będzie tworzył wizje i ekstazy, jeśli bardzo będziemy chcieli zobaczyć bogów; będzie kierował naszym zachowaniem, żeby dostosować je do swoich ideałów. Będzie utożsamiał się z nim. Będzie próbował stworzyć stan umysłu buddy. Ponieważ wie, że to pożądanie, również stanu buddy, oddala od tego stanu, będzie udawał obojętność. Jednym słowem – będzie tworzył objawy, czasami nawet kliniczne. Linji powiedział kiedyś do swoich nie wiele co rozumiejących mnichów: Jeśli postanie przed wami Budda i Mara pod postacią Buddy to wy nawet nie będziecie w stanie ich odróżnić.

Pewien Rosjanin zrobił u siebie w garażu dokładną kopię Rolls-Royce’a na bazie swojego trzydziestoletniego Mercedesa, używał tylko waty szklanej i farb. Było nie do odróżnienia. Aż nie sprawdził go na drodze milicjant i nie kazał odholować samochód na parking milicyjny. Rzeczywistość w takich przypadkach boli.

No i jeszcze. Wszystko to przynosiło mi wiele cierpienia. Umysł nie mógł pozwolić sobie zgodzić się z myślą o symulacji. Ten rozdźwięk męczy.

Sprawdź siebie. Oto pytanie: Między czym a czym powstaje rozdźwięk powodujący w tym przypadku cierpienie?